Sevmiyorum Seni
Şimdi benim buzdan bir döşekte
Üç büklüm olmuş zavallı sevdam,
Üşüyorsa ölesiye yalnızlıktan;
Bil ki senin hep böyle güvensiz,
Yaşamdan korkar oluşundan.
İşte bunun için sevmiyorum seni.
Şimdi benim bir han avlusunda
Hiç bitmeyecek umutsuz kavgam,
Soluyorsa başı önde yorgunluktan;
Bil ki senin hep böyle umarsız,
Yarını göze alamayışından.
İşte bunun için sevmiycem seni.
Metin Altıok
Hayatı:1941 yılında Bergama, İzmir’de doğdu. Karşıyaka Lisesi ve Ankara Üniversitesi Dil Tarih Coğrafya Fakültesi Felsefe bölümünü bitirdi. Bingöl’de felsefe öğretmenliği yaptı. Sivas katliamından (2 Temmuz) ağır yaralı olarak kurtuldu lakin komadan çıkamayarak 9 Temmuz 1993′te Ankara’da vefat etti. Sanatı :Metin Altıok’u şiirleri 70′li yıllarda yayınlanmasına karşın, şiirlerinin kaynakları bakımından 60′lı yılların geç ürün veren (ya da geç yayınlanan) bir şairi olarak nitelemek gerekir. Gezgin’de Servet-i Fünun’dan, Haşim’den, Dranas’dan, İkinci Yeni’ye, ve 60′lı yıllar şiirinin bazı ortak söyleyişlerine kadar çeşitli etkilenmeler var.Bu kuşağın en romantik, duygucu şairleri arasında.Dili yalın.Benzetme yapmayı, anlaşılması güç olmayan simgeler kullanmayı seviyor. Bu kitabında halk şiiri biçimlerinden de yararlanıyor. Yerleşik Yabancı’da tüm şiirler tek bir şiirmiş izlenimi uyandırıyor..Söyleyişte ve konularda tekdüzelik var. Buna karşılık Kendinin Avcısı’nda kendine özgü bir sese, romantik, acılı ve yalın bir söyleyişe ulaşıyor.Simge, alegori ve mecazlardan ölçülü bir tutumla yararlandığı bu şiirleriyle şiirimizin lirik geleneklerine bağlanıyor.
Yayımlanmış eserleri: Gezgin (1976) Yerleşik yabancı (1978) Kendinin avcısı (1979, Ahmet Telli ile 1980 Ö. F. Toprak şiir ödülü) Küçük tragedyalar (1981) İpek ve klabtan (1987) Gerçeğin öte yakası (1990, Cemal Süreya şiir ödülü) Dörtlükler ve desenler (1990) Süveyda (1991) Alaturka şiirler (1992) Şiirin ilk atlası (1992) Hesap işi şiirler (1993) Bir acıya kiracı (1998-Bütün Şiirleri)
Elma Çiçekleri Sadelikleriyle sanki eski bir zamana alınlık şu düş köpüren elma çiçekleri METİN ALTIOK
* * *
Sarıl Bana Bu yaşıma geldim içimde bir çocuk hala Sevgiler bekliyor sürekli senden. İnsanın bir yanı nedense hep eksik Ve o eksiği tamamlayayım derken, Var olan aşınıyor zamanla. Anamın bıraktığı yerden sarıl bana. Anıların kar topluyor inceden, Bir yorgan gibi geçmişimin üstüne. Ama yine de unutuş değil bu, Sızlatıyor sensizliği tersine. Senin kim olduğunu bile bilmezken. Sevgiden caydığım yerde darıl bana. METİN ALTIOK
* * *
SONLUDUR AŞK DA Güzel anılar biriktirdim senden, Dudağıma solgun gülücükler getiren. Özenle sakladım belleğimde, Bir yığın oldu daha şimdiden. Nasıl olsa bir sonu olacaktı bu aşkın Bir gün apansız gerçekleşiveren. Bir terazinin durgun pirinç kefesine Pat diye inince kara kiloluk, Nasıl kalkar havaya birdenbire Boş kalan zavallı kefe. Nasıl titreşir terazi uzun süre, Denge sağlanıncaya kadar başka şeylerle. Anılarla bozdum o dengeyi ben önce, İkimiz için de yaptım bunu. Yaşadığımız günlerden biriktirdim sessizce, Bir kefede sana hiç sezdiremeden. Koyabilirsin kara kiloyu artık, Bak terazi nasıl kolay gelecek dengeye. Mutluydum ben yine de kendimce. Senin girdilerin, çıktılarım benim Doğrusu uygundu birbirine, Yan yana gelince bir resmi tamamlayan. Vazgeçilmezdi ellerin sonra, Yangınımdan yorgan döşek kaçıran. Ama inan sonludur aşk da, Kovalar sonunu kendi kendinin. Bana bir uçurum gerek şimdilerde, Yeterince dik ve derin. Bir çavlan istiyorum çünkü, Kırmak için kristalini hayatın ve şiirin. Metin ALTIOK
* * *
KİMİLERİ kiminin dikenleri vardır, katlanamaz üstüne. hep dikine durur delmemek için gövdesini. kiminin yoktur bir tek kemiği, doğrulamaz ayaklarının üstünde. ona göre varsa yoksa kendisi, dürülüdür ütülü bir mendil gibi. ben eğilmem gündüz ama, geceleri kanatırım kendimi…METİN ALTIOK
* * *
AH-U ZAR yol uzun, gece kara. sevgi tasiyorum gozlerim yana yana. yugrulmus yuregim tuz, biber ve kimyonla. benim yeryuzunde ah-u zarim var. yol uzun, gece kara. gulum benden uzakta eski baharat yollarinda gidiyorum, gidiyorum tik nefes bir kamyonla. benim yeryuzunde arz-i halim var. yol uzun, gece kara. ben bu garip yolculukta, cogaldikca cogaldim. evvel bir idim simdi milyonla. METİN ALTIOK
* * *
KANA GAZEL kandır can veren kan dökenin de gövdesine delik deşiktir uykusu, kan damlar döşeğine sofrasında ekmek kanar bölününce sımsıcak kan sızar su testisinden, ince ince dibine kan döken kurtulamaz eline bulaşan kandan sinekler üşüşür bıraktığı parmak izlerine silinmez hiç bir şeyle, akan insan kanıdır toprak bile içemez, sindiremez onu kendine sen söyle altıok metin, dökülen sıcak kanı ki kan sıçrasın senin de incinmiş şiirine METİN ALTIOK
* * *
SİS ölümü tastamam ezberledim de geldim, dilimde bu buruk türkü tadıyla bilmem ki burdan nereye giderim. sonunda kendime bir top yangın edindim, soluğumla besledim dudağımın ucunda. ömrümün külüydü savrulan hep ardımda, örterek yavaş yavaş bıraktığım izleri yanmış bir günün sürüklenen kanatlarıyla. koştum, durmadan koştum o küçük yangınımla, adımın çaresiz kıyılarında kendi göğümü bulmaya….. METİN ALTIOK
* * *
İZİN VERİN DE Benim bu dünyada bir yerim olmadı, Kuytu gövdemi saymazsak eğer. Gövdem ki varla yok arası, Hem varlığa, hem yokluğa değer. Ama yüreğim hiç solmadı. Bir gül koklayayım izin verin de. Ben yaşama da, ölüme de inandım; Tamamlarlar sanırdım eksiklerimi. Çarşıları hep birlikte gezerdik; Biri dostumsa, sevgilimdi öteki. İkisinin adını yanyana andım. Bir soluk alayım izin verin de. METİN ALTIOK
* * *
GÜNLERDEN ÖYLE BİR GÜN Günlerden öyle bir gündü; Üstüne tarih düştüğüm. Gözümün önüne geldi birden Balkıyan güzel yüzün. Ve yüreğim yandı söndü, Ter bastı avuçlarımı. Bir işlek kovan uğultusu Kapladı kulaklarımı. Uzandım usulca cigarama; Yavan ömrüme katık. Ben o gün öldüm gülüm, Bir daha ölmem artık. Metin ALTIOK
* * *
BİR YALNIZLIK İŞARETİ Bir cam gibi önünde Yüzümü elinle sil Hohlayarak üstüne Seyret boş bir sokağa Hüzünle yağışını yağmurun. Sonra kaplasın yavaşça Ilık buğusu soluğunun Yüzümü baştanbaşa. Ve bırakıp gittiğinde Bir küçük boşluk kalsın Alnını dayadığın yerde; Bir yalnızlık işareti İşleyen ta içime. Metin ALTIOK
