"Sen hür adam; seveceksin denizi her zaman...” demişti Baudelaire.
“Ben sizinle sarmaş dolaş olmuşum dalgalar...” demişti Rimboud.
“Ben deniz değil miyim?” diye sormuştu Seferis Sahnede şiirinde...
Yurdundan uzak bir Nazım Şiiri vardı ki; öleceksem denizde ölmek isterim, derdi hasretle, hüzünle...
Dert yanardı Ritros, “Denize bakmadan yazıyorsam eğer, titrer kalemimin ucu...” diyerek...

Kim inkar edebilir, hepimizin bir balıkçı; hepimizin dalga, fırtına, denizyıldızı olduğunu... Hangimiz sonsuz denizlere baktığımızda denizin kucağında olmayı düşlemedik? Yaralarımıza, “ölü bir albatros olmak” istediğimizi yazmadık mı? Sevgililerimiz, bir görünüp bir kaybolan ve belki de imkansızlığını içinde taşıyan denizkızları değil miydi? Güneş bile, gömülmek için, okyanusları seçmemiş miydi? Ve ben... “Deniz Saçlı Çocuk” olarak anılmadım mı yıllarca?
Ve yine Baudelaire’in dediği gibi, deniz: aynamız bizim...

Bir yaz akşamı Boğaz'ın

ortasındaki Kız Kulesi'nin

beyaz duvarlarında

Kızılderililerin

vahşi olarak gösterildiği

bir kovboy filmi

izlediğinizi düşleyin...





İşte, o an, omuzunuza

konan martı kulağınıza

şunları söyleyecektir:

'Kız Kulesi'ne de bakıyorsun,

Kızılderililere de...

Ama gerçeği göremiyorsun...

Gel benimle.'

Mum ışığında güzel gözlü bir delikanlıyla yemek yiyiyorum.
Kırmızı şarap içiyoruz.
Kapı çalıyor.
Neden onunla yaşamayı istemediğimi yazdığım an çıkıp geldi.
İşte karşımda.
Üzerime atlıyor.
Beni odaya,yatağın üzerine sürüklüyor…
-Yapma!
-Sana ne oldu? Sensiz yaşayamam.
-Yaşarsın.Herkes herkessiz yaşayabilir.
Bizim ilişkimiz bitti.
Seninle ilk yattığımız gecelerde bile,sanki sevişmenin sonunda kollarımda bir ölü kalıyordu.
Birbirimizi boşluğa sürüklüyoruz, öldürüyoruz.
-Birlikte ölelim!
-Ne farkı var.İstersen bahçeye bir çukur kazıp, ikimizi gömsünler.
-Gömsünler, isterim.
-Gömmesinler.Gel otur, getirdiğin konyaktan içelim.Sevdiğin kenti anlat.”
( Leo Ferre’nin konseri, sayfa : 33 )

kirpiklerimi kırptım, uzayan derimi kıstım, ayaklanan genetik kodlar adına bütün kanatlarımı yoldum. yol dur dum

çılgınlığının bağlarından koparılmış mıdır ki o es-rik-kekremsi, dilimin ucunda ve itinayla kelimeye dönüşmeyen kaya diplerindeki o yosun rengi…ki şah der de, kendi bağrından söküp o kırlangıç düşleri düş demez..düş-lemez…kelime oyunu bu der çıkar işin içinden. ilk görüngülerde eksik kodlanmış, sonlara doğru eskimiş ve biterken gün; eksilmiş bir dirayetin sınırsızlığını anlatır da anlatır…sanki -elbette- dememizi bekler…elbette…

fısıltılar yatağın altında birimi var.? yoksa daha kötü.. bu seslerin sahibi kim o zaman..

ruh sürümü aldanışların hesapları
çapraşık; sende
-tutuk, gözlerden uzak bir yakarış
çizdiğimiz ten-

ben başladığım yerde diilim uzaklarda başlamıştı ufkum göz hizasında ve asla alanımı kapsıyan çitleri geçemiycekti bu hiza..

şimdi tam üzerimde,

içe bakıyorum sanki.

bundan ibaret zaten, aşşağılanmadan yaşayamıyorum..

kurabilir misin bana kocaman,gerçek olmayan bir dünya?? içinde birçok yabani,zehirli sarmaşığın olmadığı ıssız bir dünya? katlanabilir misin buna ?? rol yapmamaya, gerçek olmayan dünyanın içinde gerçek olmaya,gerçekten olmaya?

bilmiyor musun?
susupta tekrar konuşamıycaksak e.. bitir,ne duruyosun..

''Laleli'den dünyaya doğru giden bir tramvaydayız
Birden nasıl oluyor sen yüreğime elliyorsun''

Cemal Süreyya

Onun geleceği zamanları sezinliyorum. “Vücudumun her yerinde minik pencereler varmış da hepsi de aynı anda aralanmış gibi hissediyorum” derdim; tarif etmem gerekseydi. Ve beklemeye koyuluyorum. Böyle birşey işte. Damarlarım olsaydı eğer, onun kanı akıyor diye anlatırdım: Aramızdaki bağı anlamanıza yardımcı olurdu bu. Ben ondan daha fazla o’yum aslında. Bilinçdışına ait herşey gibi.

Ahu Parlar