KIZ KARDEŞİMİN TÜRKÜSÜ

Göklere inanırdım eskiden
ama sen, denizlerin
derinliğini gösterdin bana,
ölü kentleri,
unutulmuş ormanları,
boğulmuş gürültüleriyle.

Gök, şimdi yaralı bir martı,
süzüldü denize.
Sana kargaşalığın üzerindeki
köprüyü kurmaya çalışan bu el
kırıldı.
Bak bana:
ne kadar çıplak ve suçsuz
duruyorum önünde.
Üşüyorum bacım.
Kim getirecek bize
ellerimizi ısıtacak güneşi?
Susuyorum. Dinliyorum.
Kimseler geçmiyor
gecemizin karanlık sokağından.
Yıldızlar kazaya uğramış
karanlık surların
ucunda sendelerken
koparılıp alınan bir kartalın
paslanmış gözlerinde.
Bağlı ellerin
kapıyor çıkış yolunu.
Yalnız senin sesin
adımlıyor gecenin dehlizini
çarparak taşlara
uzun kılıcını.
Vakit geç, Ölüm geri çeviriyor beni.
Hayat istemiyor.

Ben ÅŸimdi nereye gidebilirim ki?

 

 

---

BEKLÄ°YORUZ

Yavaş yavaş gece iniyor mahalleye. Uyuyamıyoruz.
Şafağı bekliyoruz. Bekliyoruz ki güneş
bir çekiç gibi çarpsın saç damlara,
çarpsın alınlarımıza, yüreklerimize,
bir ses olsun, o ses duyulsun- baÅŸka bir ses,
çünkü sessizlik silah sesleriyle dolu, başka yerlerden gelen

---

 

SESSİZLİĞİN SESİ

Gece. Hiç ses yok. Yalnız kükremesi boşluğun

ve saydam belirsiz ayın ışığı

hâlâ bir biçim almadan duran ve o kadını inciten

BİR ÇELENK

Yapraklarla gizlenmişti yüzün.

Birer birer kopardım yaprakları sana yaklaşmak için.

Son yaprağı kopardığımda, sen gitmiştin. Sonra

bir çelenk ördüm kopan yapraklardan. Kimsem yoktu

verebileceğim. Ben de çelengi alnıma yerleştirdim.

---

 

BİR SÖZCÜK O

Bir ÅŸey bilmiyorum - dedi - bir ÅŸeyim yok, bir ÅŸey deÄŸilim

buradaysam, dünyanın içinde, çakılmış bir büyük kanatla göğsüme,

o'dur öğrendiğim tek sözcük, söyler ağlarım- 

onu tanıyorum, onunla varım, onu haykırırım rüzgâra-

uykusuz ıssız gecelerde öldürenlerin öğrettikleri

onca taşın taşlanmanın altında - yalnız bir sözcük:

Özgürlük, Özgürlük, Özgürlük.

---

 

BÄ°RDEN

Sessiz gece. Sessiz. Ve sen vazgeçtin

beklemekten. Nerdeyse dingindi her yer.

Birden, orada olmayan kişinin o canlı

dokunuşunu duydun yüzünde. Gelecek.

Sonra kendi kendine çarpan pancurların sesi.

İşte rüzgâr da çıktı. Ve biraz ötede,

kendi sesinde boÄŸuluyordu deniz.

---

AYNI YILDIZ

Islanmış parlıyor damlar ay ışığında. Kadınlar

şallarına sarınıyorlar. Evlerine koşuyorlar saklanmak

           için.

Biraz daha oyalansalar eşikte, onları ağlarken yakalayacak

           ay.

O adam her aynada, çıplaklığı içine kapatılmış

bir başka saydam kadın olmasından şüpheleniyor

- sen ne kadar uyandırmak istesen de onu, o uyanmayacak.

Bir yıldızı koklayarak uyuya kalmış o kadın.

Adamsa uyanık yatıyor koklayarak aynı yıldızı.