ToplumDusmani.Net V2

Kültür ve Sanat Portalı

Tuesday, Sep 19th

Son Guncelleme10:57:02 PM GMT

Nerdesin: Franz Kafka Franz Kafka - Mahkeme


Franz Kafka - Mahkeme

e-Posta Yazdır

Reklamlar

Franz KafkaMahKeme


Mahkemenin önünde bir görevli durur. Bu görevliye, ülkeden bir adam gelir ve
ona mahkeme önüne çıkıp çıkamayacağını sorar.
Ama görevli, o anda kendisini kabul edemeyeceğini söyler. Adam bir an
düşünür ve bunun daha sonradan kabul edilebileceği anlamına mı geldiğini
sorar. “Olabilir,” der görevli, “ama şu anda değil”.

Mahkemelere giden kapı , her zamanki gibi açık olduğundan ve görevli kenara
çekildiğinden, adam kapıdan içeriye bakmak için eğilir.

Görevli bunu gördüğünde güler ve şöyle der: “Eğer bu kadar çok istiyorsan,
benim yasaklamama rağmen girmeye çalış. Ama dikkat et: Ben güçlüyüm. Ve ben,
sadece en baştaki görevliyim. Bir holden diğerlerine geçişte, başka
görevliler karşına çıkacak. Hepsi de bir öncekinden daha güçlü olacak.
Üçüncünün sadece görünüşü bile, benim kaldırabileceğimden fazla.” Ülkeden
gelen adam bu kadar zorlukla karşılaşmayı beklemiyordur. O, mahkemelerin
herkese, her an açık olduğunu zannetmiştir; ama şimdi kalın paltosu içindeki
görevliye, büyük , sivri burnuna, uzun, siyah sakalına daha yakından
bakınca, giriş izni alana kadar beklemenin daha iyi olduğuna karar verir.
Görevli ona bir tabure uzatır, ve kapının yanında oturmasına izin verir.
Adam , orada günler ve yıllar boyunca oturur. İçeriye kabul edilmek için bir
çok girişimde bulunur ve görevliyi yalvarışlarıyla yorar.

Görevli, sıklıkla onu, küçük sorgulamalara tabi tutar, evi ve başka konular
hakkında sorular sorar; ama bunlar hep, rütbe sahibi kişilerin sordukları
gibi, kişisel olmayan sorulardır. Bu sorgulamalar, her seferinde görevlinin,
içeriye henüz alınamayacağını belirtmesiyle sona erer.Yolculuğu için kendini
iyi donatmış adam, sahip olduğu her şeyi, ne kadar değerli olursa olsun,
görevliye rüşvet vermek için kullanır. Görevli, verilen her şeyi kabul eder
ama bunu yaparken de, “Bunları sadece, denemediğin bir yol kaldığını
düşünmeyesin diye kabul ediyorum” der. Uzun yıllar boyunca, adam görevliyi ,
neredeyse aralıksız biçimde gözlemler. Diğer görevlileri unutur ve bu ilk
görevliyi, mahkemelere kabul edilmesini engelleyen tek mani olarak görmeye
başlar. İlk yıllarda, talihsizliğine sertçe ve yüksek sesle lanet okur; daha
sonra , yaşlandıkça sadece kendisi için şikayet etmeye başlar.

Giderek çocuksulaşır ve görevliyi uzun uzun incelediği için, kalın kürk
paltosundaki pireleri bile keşfedip, bu pirelere bile, görevlinin fikrini
değiştirmesine yardım etmeleri için yalvarır. En sonunda gözleri zayıflamaya
başlar . Etrafın gerçekten karardığına mı yoksa, gözlerinin artık kendisini
yanılttığına mı karar veremez. Ama o hala, gerçekten de mahkeme kapısından,
hiç sönmeyen bir ışığın sızdığını anlayabiliyordur. Şimdi artık fazla ömrü
kalmamıştır. Ölümünden önce , uzun yılların bütün deneyimleri aklında
toplanır ve o zamana kadar görevliye sormadığı bir soru oluşur kafasında.

Artık katılaşmış vücudunu hareket ettiremediği için, görevliyi eliyle
çağırır. Görevlinin artık eğilmesi gerekir, çünkü aralarındaki boy farkı,
adamın aleyhine bir hayli açılmıştır. “Hala neyi bilmek istiyorsun?” diye
sorar görevli, “sen doymak bilmiyorsun.” “Tabii ki herkes mahkemeye ulaşmayı
arzular” der adam, “ama nasıl oldu da, bunca yıldır, benden başka kimse
içeriye girmek istemedi?.

Görevli adamın artık son dakikalarını yaşadığını anlar ve zayıflamış
kulaklarına sesini duyurmak için eğilip yüksek sesle konuşur: “Buraya senden
başka hiç kimse kabul edilemezdi, çünkü bu giriş sadece senin için
açılmıştı. Şimdi burayı kapatacağım”.


FranZ KafKa

Cevaplar (0)Add Comment

Cevap yaz
daha küçük | daha büyük

security code
Lütfen görüntülenen karakterleri yazınız


busy