ToplumDusmani.Net V2

Yunan heykelinde,kişisel özellikler değil, ortak ideal tip önemlidir. İdeal yüzler,ideal ölçülere uygun insan vücutları Yunan heykelinin başlıca özelliğidir.Başlangıçta kil,taş fildişi,kemik ve tunç
gibi malzemelerden ilkel heykelcikler ortaya koyan Yunan heykelcileri zaman içerisinde bunu geliştirmişlerdir.Heykel sanatının gelişmesine ve anıtsal heykeltıraşlığın ortaya çıkmasının nedenleri
arasında olimpiyatlarda başarı kazanan atletlerin heykellerinin dikilmesi geleneği, gelişen mimariye bağlı olarak,tapınakların taştan yapılması ve bunların iç ve dış cephelerinin, kabartmalarla
süslenmesi sayılabilir.

Yunan heykeli karşıtlıklar ve bunun yarattığı dinamizm üzerine kuruludur.Baş başka,kollar ve bacaklar başka başka yönlere bakarlar. Bu durum gösteriyor ki Yunan heykelcisi vücut nüansları üzerinde çalışmıştır.

Yunan heykelcileri örtü altından hissedilen gövdenin formunu ortaya çıkarmanın çekiciliğini fark etmişlerdir.Bundan dolayı,gizlerken göstermek yunan heykelciliğinde bir motif olmuştur.

M.Ö.7. ve 6.yy.da iki büyük heykeltıraşlık ekolü görülür:
1 - Girit Pelepones
2 - Ä°yonya

Yunan heykelciliği üç bölümde incelenebilir:
1 - Antik Çağ (m.ö.490-460)
2 - Klasik Çağ
3 - Helenistik Devir (m.ö.330-30)

Antik çağ
Bu dönemden itibaren vücudun ağırlığının bir bacak üstüne verildiği,böylelikle frontal duruşun değiştiği görülür.Bu
yeni duruşun gelişmiş örneğine Olimpiya Zeus tapınağında rastlanır.

Klasik çağ
Bu dönem Parthenon tapınağının içinde bulunan altın,fildişi Athena heykelini yapan heykeltıraş Fidyas ile en parlak çağına ulaşmıştır.Bu heykel kaybolmuştur.Günümüze kalan ise zamanında Romalıların yaptığı kopyadır.Sanatçı en çok tanrı heykelleri yapmıştır.

Helenistik çağ
Bu dönemde portrecilik gelişmiştir.Bunlar arasında Büyük İskender portreleride vardır.