her tiyatro metni, türüne göre belli özellikler taşır. genel bir tanım yapmak gerekirse de en doğrusu, tiyatronun hayatın tam içinden cımbızla çekilmiş konuları ya da sıradan olan olayların altında yatan önemli sebepleri göstermek için yazılmış metinlerin görsel ve işitsel olarak sahneye aktarılmasıdır. her iyi oyun metni seyircide bir farkındalık uyandırır. aslında tiyatroyu tiyatro yapan şey de sözlük anlamından çok, oyun metni, oyunculuk ve rejidir. çok iyi bir metin çok kötü bir oyunculuk ve reji ile anlamsız kılınabilir. fakat temelde yine de oyuncuyu da rejisörü de asıl besleyen metin olduğu için bu çok daha önemlidir. metinlerin de trajedi ya da komedi olarak ayrılmasında sahnede sunuluşlarından önce trajik ya da komik unsurların, bu unsurları yaratan koşulların önceliği vardır. hepsi ayrı ayrı başlıklar altında incelenebilir. kaldı ki bir komediyi trajedi ya da bir trajediyi komedi olarak yorumlamak iyi bir rejisöre ve ciddi bir birikime gereksinme duyar. çünkü bu bir anlamda deformasyondur, orjinalinden kopmuştur artık, yazarın amacından çıkmıştır. bu da daha çok absürd ya da grotesk ile sağlanabilir.

tiyatroyu sözlük anlamlarıyla kısıtlamak, anlamak için çok yanlış bir yol olur. kaldı ki yüzyıllardır gelen bir süreç bu. temelleri Antik dönemden çok daha önce atılmıştır. taklit unsuru ile başlamıştır çünkü. Antik dönemde bildiğimiz anlamda tiyatronun temelleri vardır ve çok köklüdür. sonrasındaki birçok yazar arketipleri antikten almıştır ki bunların içinde Shakespeare de gelir. tüm bunlarsa bir tarih demektir.

bildiklerimi söylemek dışında bir şeyi de düzeltmek istiyorum;
monolog bir tiyatro türü değildir. opera, operet ya da bale de müzikli tiyatro değildir. opera ve bale tamamıyla ayrı sanatlardır.elbette ki aslında hepsinin temelinde biraz tiyatro vardır. fakat ayrılmaları da şarttır. bundan sonrasını birlikte besleyerek çözebiliriz.