Dikkat Ahlak Var!

Yazdır

Reklamlar

Dikkat Ahlak VarAhlak Üzerine Birkaç Satır..

Öncelikle ahlakın ne olduğuna değinelim.

Türk dil kurumu ‘Ahlak’ı şöyle tanımlamış;

“Bir toplum içinde kişilerin uymak zorunda oldukları davranış biçimleri ve kuralları, aktöre, sağtöre” cart curt..

Toplum içinde uymak zorunda olduğunuz kurallara ahlak adı veriliyor yani. Düşünsenize, toplum içinde nasıl davranmanız gerektiğine siz karar veremiyorsunuz. Sürüye uyma zorunluluğu var. Aksi halde ahlaksız vb. bir çok yakıştırmaya maruz kalırsınız hatta fiziksel şiddete kadar gidebilir olay ama bunu yapanlar kesinlikle ahlaklı olanlardır! Ne ironi ama.

Peki ahlak gerçekten bu mudur acaba? Yani toplumda uymak zorunda olduğunuz davranış ve kurallar bütünü müdür? Bir kere bu tanımın kendisi hatalı. Şöyle ki; sizce içten gelmeyen ve sırf toplum öyle istiyor diye o kurallara rol icabı uymak ne kadar ahlaklı bir davranış! Kişi bu seferde topluma karşı ahlaklı olacağım derken kendisine ahlaksızlık etmiş olur. Zorunluluk gereği yapılan bir davranışın ismi asla ahlak olamaz. Bu yalnızca kişilerin birbirini kandırdığı, içten pazarlıklı bir toplumun oluşmasını tetikleyen uygulamalar bütünüdür. Ahlak, zorunluluk ile, emir ile veya korku ile gelen bir anlayış değildir. İçten gelmediği sürece, hiçbir yaptırım ahlakın oluşmasına neden olamaz. Sadece öyleymiş gibi görünen sahte bir ahlak anlayışı oluşabilir. Ki günümüz dünyası da bu sahte ahlak anlayışına sahip. Bunu, neredeyse karşılaştığınız her insanda görebilirsiniz.

Sahte ahlakın oluşmasına neden olan şey nedir?

Bunun en önemli nedeni, tüm insanları tek tip bir düşünce yapısına mahkum etmeye çalışmaktır. Oysa her birey hürdür ve kendi düşünceleri, fikirleri dolayısı ile kendi ahlak anlayışı vardır. Ama bunu yadsıyıp, herkesi kendi belirlediğiniz düşüncelere uymaya zorlarsanız, işte o zaman yozlaşma başlar, sahteleşme başlar. İşi icabı sürekli gülümsemek zorunda olan birisinin sahte gülümsemesi kadar sahtedir tek tip ahlak.

Ahlak yalnızca kişi ‘gerçek olduğunda, kendi olduğunda’ oluşur. Ve oluşan bu ahlak içten ve doğal olacağı için bireyler arası ahlak anlayışı da gerçek ve uyumlu olacaktır. Oysa bunun tam tersi düşünüldüğünden ortak ve dayatılan bir ahlak anlayışı üzerinde durulmuştur. Yani eğer herkes kendisi olursa, herkes gerçek olursa o zaman bir birliğin sağlanamayacağı düşünülür. Bu küçük bir ölçekte, nispeten doğrudur. Ama makro ve uzun vadeli düşünecek olursak; kişilerin gerçek olmaları, sahtelikten, yapmacıklıktan uzak , kendileri olmaları dünyasal birliği getirebilir. Evet kısa vadede toplumların parçalanmasına yol açacaktır. Ama bu parçalanma aslında genel bir birleşmenin zorunluluğu gibi duruyor.

Her bireyin kendini ifade edebilmesi, gerçek olması, doğal olması toplumların sonunu getireceğinden; kişilerin sahteleşmesi, kendilerinden uzaklaşması ama toplumun varlığını sürdürmesi esastır toplum yöneticileri için. Cüsseleri büyüktür, epey yer kaplarlar ama beyinleri için aynı şey söylenemez!

Sahte ahlak o kadar utanç verici ve gözler önündedir ki, bunca yapmacıklıktan oluşan çöplüğün içinde yaşayabiliyor olmamız gerçekten mucize. Hatta ben mucize diye buna derim işte!

Toplumların ahlak tanımı, ahlak anlayışı, ahlakın tamamıyla dışında ve zıt bir kutuba yerleştiği gibi, adeta ahlakın insanları ahlaksızlaştırdığı bir noktadayız!

Toplumlar ayakta kalabilmek için her zaman tek tip ahlak kurallarını aşılar üyelerine. Tabii bu birey henüz çocukken, milliyetçilik ve din aşısı ile gerçekleştirilir. Bu sayede toplumlar, insan sürüleri rahatlıkla koyun gibi güdülebilirler. Binlerce yıldır işe yarar bu yöntemler ve binlerce yıldır dünya’nın burnu boktan kurtulamamıştır. Hep savaş, zulüm, baskı, tutsaklık vs.. Bu iki silah ile güdülen insanoğlunun yüzü hiç gün görmemiştir.

Tüm toplumların parçalanması, bir birleşmeyi, dünya birliğini getirir. Ama dünya birliğini isteyen  dünyalı pek bulamazsınız! Çünkü daha çocukken şartlandırılır onun beyni toplum için feda olmaya.

En basitinden, daha çocuklar okullarına girmeden hemen bahçede başlar şartlandırma; her sabah tekrarlattırılan hareketleri,sözleri hatırlayın.. Her sabah yapılan şey bir programlama, beyinlere kazımadır: rahat… hazır ol!... … varlığım türk varlığına armağan olsun!..

Her şey vatan için.. şak şak şak alkışlar..

Vatan sana canım feda.. şak şak şak alkışlar.. yürübe kim tutar seni..

Kandırılmış binlerce çocuk ölür ve ölü bedenler ailelere ulaşır ama yine o programlanan ahlak devrededir. Ve aile acı gözyaşları arasında der ki; bir oğlum daha olsun onuda gönderirim onu da feda ederim!! Her şey vatan için…

Sanki o çocuklar ailenin ve toplumun malıymış gibi, onların tekelindeymiş gibi!. Bir eşya misali istedikleri gibi kullanabilirler miş gibi.. yazık! Çok yazık!

Kandırılan ve güdülen milyonlarca insan..

İtaat et, kendini feda et.. Yaşasın toplum!

Sen geber, ama yaşasın toplum!

Tabii onlar daha güzel kelimeler ve hikayeler kullanır ki uyumaya devam etsin insanlar.  Şehit derler, öteki dünyada rahat edecek derler, derler de derler.. ve benim güzel dünyamın güzel insanları uyumaya, güdülmeye, acı çekmeye, sürünmeye devam eder..

Tüm bu yozlaşmış, iğrenç anlayışlar toplumun temel ahlakıdır!

Oysa Nietzsche, hani o zamanında hiç anlaşılamayan ve hala anlaşılmakta güçlük çekilen adam; “Herkes için geçerli bir ahlak, gülünç bir fikirdir” derken, elbetteki tüm bu pisliğin farkında olarak böyle bir çıkarım yapmıştır. Ve bu çıkarım aslında derinlerinde dünya birliğine götürür insanı ama tabii yalnızca görebileni veya görmek isteyeni..